Ég ætla að setja nokkur orð inn á síðuna. Já, ég veit að það er
langt síðan ég setti færslu inn. Ég hef bara ekki haft tíma og
neitt að segja frá. En ég hef allaveganna eitthvað að segja núna.
Mamma, Magnús og Jón Ásgeir voru að fá sér lítinn hvolp. Hann er 5
mánaða púðlu hundur. Hann er svartur og er eiginlega eins og lítið
lamb. Hann heitir Bangsi og hann hefur tekið öllum í fjölskyldunni
mjög vel. Búið að baða hann og kaupa ól og bæli.
Ég fékk mér líka gæludýr um daginn. Svartan gullfisk. Hann
heitir Lúsifer (Guðbjörg nefndi hann). Ég og Anna fórum til Fjólu
frænku í Keflavík á meðan við vorum að bíða eftir fluginu hjá
Guðbjörgu. Vorum svo góðar að ná í hana.
Hvað á ég að segja ykkur meira...
...Ég er búin að vera frekar slöpp seinasta mánuðinn. Byrjuð að
taka báðar töflurnar og ég finn alveg hvernig líkaminn verður
fljótt þreyttur. Þegar ég var seinast hjá Helga gigtarlækni
uppgötvaði ég það, hvað þetta sem ég er með er slæmt. Hann veit
ekki enn hvað þetta er í alvörunni, veit að þetta er gigt en ekki
hvernig gigt. Það getur verið að ég fari á sterkari lyf og þau eru
eiginlega ný á markaðinum. Ferkar dýrt fyrir ríkið ef ég verð
sett á lyfin. Þau eru miklu sterkari og þá þarf ég að fara oftar í
blóðrannsóknir. Og ég hata það. Helgi sagði mér að hann hafði verið
á eitthverjari ráðstefnu í sumar og hann hafi notað rönkenmyndirnar
mínar. Allir læknarnir sem voru þarna vildu að ég færi strax á
þessi lyf en hann vildi bíða og sjá til.
Hann sprautaði
mig í hnúann á hægri hendinni. Ekki gott. En bólgan er búin að
minnka allveg helling, en ég finn alveg að puttinn er ekki allveg í
lið. Báðir, á hægri og vinstri.
Ég og Heiða fórum á
þriðjudagskvöldið í fótbolta, eins og við gerum oftast á þeim
kvöldum. Þetta er fyrsta skiptið að ég meiðist síðan í haust. Ég er
bólgin og marin á hnénu eftir að boltinn lenti á milli öklanna
meðan ég var að hlaupa. Og auðvita datt
ÉG!!!En síðan fékk ég líka boltann í
hnakkann. Strákurinn, sem var með mér í liði, ákvað að senda
boltann yfir á hinn vallarhelminginn þar sem annar strákur sem var
með okkur í liði var í dauða færi. Strákurinn sem “sendi” boltann
stóð rétt fyrir aftan mig. Og auðvitað skaut hann í
mig.. Ég lendi alltaf í eitthverju svona, ég sem
var búin að passa mig svo mikið... Ég datt
ekki út en ég var frekar vönkuð, ég hélt samt áfram. Var samt ekki
alveg með á nótunum. Ég fór ekki í skólann daginn eftir, var ekki
eins og ég á mér að vera. Fór aðeins í vinnuna,
þar sem augað fór að flökta og hausverkurinn farinn að láta mikið
fyrir sér hafa. Hringdi í mömmu, svona láta hana vita að ég væri
eitthvað skrítinn í hausnum. Hún sagði mér að fara strax og láta
kíkja á þetta. Skammaði mig smá að ég hafði ekki farið strax. Ég
fór á læknavaktina í Kópavoginum og læknirinn þar sagði að ég hafði
fengið vægan heilahristing og það ætti að fylgjast vel með mér. Ég
fer til læknis á morgun til að láta kíkja betur með
þessu...
Jæja. Ég held
að þetta sé nóg í bili. Og viljiði endilega skrifa comment og í
gestabókina!! 